Mga Kuwento ni Ian

          Isang magandang babaeng nakasuot ng shades ang makikitang naglalakad sa Unibersidad ng Santo Tomas. Sa kanyang pagdaan ay mapapansing ang mga kalalakihan ay napapalingon sa kanya. Lahat sila ay nagtatanong kung sino nga ba ang magandang babaeng ito na sa kanilang puso ay bumihag? Sino nga ba ang babaeng ito? Hulaan niyo… O Sige, siret na? Itago na lang natin siya sa pangalang Eloise. Isang mag-aral ng Asian Studies na sa unang araw pa lamang sa UST ay marami na ang nabihag.  

          Marami na tayong narinig tungkol sa oras o time. Ano nga ba ang mayroon dito? Narinig na natin na “time is gold”. Ginawang literal na kayamanan and turing sa oras sa pelikulang "In Time”.  Mahalaga raw ang oras. Hindi raw dapat ito sinasayang dahil kapag lumipas na ito ay hindi na ito maibabalik. Ayon nga sa kanta ni Joey Albert, “ang nakalipas, di maaaring balikan…” Hindi pa rin naman na imbento hanggang ngayon ang flux capacitor   para makapag time travel katulad sa “Back to the Future."   Nabanggit rin sa “More than Friends” ( 친구에서 연인이 되는 경우의 수 ), ano naman silbi ng “time” kung wala ka naman ginawa sa panahon na iyon. Para saan ang paglipas ng panahon kung lumipas lang ito ng 'wala lang’. 

Bakit nga ba kailangan magkamali? Sabi nila ang pagkakamali ay mahalaga sa buhay natin. Kailangan raw natin magkamali dahil ito ang paraan upang matuto tayo. Natututo naman tayo ng hindi kailangan magkamali, ngunit sa pamamagitan ng pagkakamali lamang natin mas natututunan ang dapat natin maintindihan. Mayroon raw kasing mga bagay na natututunan nga natin pero madali rin natin nalilimutan. Ngunit kapag ito ay sa pamamagitan ng isang pagkakamali, mas tumatatak ito sa isip natin. Kapag mas malaki ang kapalit upang matutunan natin ang mga bagay, ay mas tumatatak ito sa isipan natin. Parang sugat, kapag mas masakit at mas malaki ang sugat, mas malaki ang peklat, kaya mas maaalala rin natin ito. 

Bakit nga ba ang hirap kumita ng pera? Sabi ng marami mahirap raw kumita ng pera kasi mahirap ang Pilipinas lalo na sobra na ang kurapsyon sa gobyerno. Dahil raw dito ay patuloy ang pagtaas ng bilihin kaya kahit anong gawin ng mga tao pang kumita ng pera ay hindi pa rin ito sapat. Lahat nga raw ay nagmamahal sa Pilipinas, pwera lang ang mga tao. Kulang raw ang mga sinusweldo ng mga Pilipino para sa pang araw-araw na gastusin.

Bakit nga ba mayroon tayong tinatawag na “utang na loob” sa ating mga Pilipino? Ano nga ba ito na parati na lang natin naririnig?  Minsan mayroon ang mga Pilipino, minsan naman wala. Naituturo ba ito sa paaralan? Ikayayaman mo ba ito? Ika-babawas ba ito sa iyong bilbil? 

Ang traffic! Ang init! Ang hirap! Ang tagal! Ang bagal! Lahat na lang nirereklamo natin. Minsan karekla-reklamo naman talaga. Minsan. Naiinip lang tayo. Minsan sobra naman talaga. Kaya lang madalas rin hanggang reklamo lang tayo. Minsan doon lang tayo magaling. Hindi na natin hinahanapan ng paraan ang mga bagay. 

Sabi nila kapag ang isang magandang babae ay nagmahal ng pangit na lalaki o ang isang gwapong lalaki nagkagusto sa isang pangit na babae, "love is blind" daw kasi. Halos lahat ng tao ay hindi maintindihan kung ano ang nakita nung magandang babae o gwapong lalaki. 

Utang. Isa sa mga bagay na magkakapareho ang lahat ng Pilipino ay ang pagkakaroon ng utang. Oo, tama ang nabasa mo lahat tayo ay may utang. Bawat isa sa ating mga Pilipino, mayaman man o mahirap ay may utang. Maniwala ka, kahit hindi mo aminin, may utang ka rin. Ang iba ay tayo mismo ang umutang. Ang iba naman ay iba ang may gawa para sa atin. Paano?

Paano nga ba ang makalimot? Minsan mas madaling sabihin kaysa gawin. Sa tuwing sinasabi kong ok na ako, maayos na ako ng wala ka, mabuti nga na wala ka na sa buhay ko kasi hindi ka naman gwapo, at marami ka namang katangian na hindi ko gusto ay biglang may nagpapaalala sa akin kung paano kita unang nagustuhan ay bigla kong nararamdaman ang naramdaman ko noon. Paano naging ganito ang lahat sa atin? Paanong bigla na lang nagbago ang nararamdaman mo? Paanong isang iglap lang ay iba na ang gusto mo? 

Sa araw araw ay marami akong dalaw.  Bawat isa ay sari-sari rin ang galaw. Mayroon maraming mga kasama kapag pumupunta.  Mayroon iilan ang kasama.  Mayroon isa lang kasama at mayroon naman na mag-isa.  Mayroon din naman na walang kasamang pumupunta ngunit sa paguwi ay dumarami na.  Mayroon din naman walang kasabay sa paglisan.