Mga Kuwento ni Ian

Paano nga ba ang pasko para sa ating mga Pilipino? Sabi nila sa Pilipinas ang pinakamahabang pagdiriwang ng Pasko. Biruin niyo pagdating palang ng Ika-1 ng Setyembre ay maririnig nang pinatutugtog ang mga Christmas Songs. Siyempre nangunguna dito ang pinakapatok na mga kanta ni Jose Mari Chan, lalong lalo na ang Christmas in our Hearts . Makikita na rin na unti-unti nang nagkakabit ng dekorasyon pamasko ang sa paligid. Tumatagal ang padiriwang hanggang Kapistahan ng Tatlong Haring Mago o ang tinatawag ng karamihan na Feast of the Three Kings. Minsan nga hinahabol pa ang Lunar New Year o ang mas kilala na Chinese New Year na pagtatapos ng Pasko. 

Ang bawat araw natin ay iba iba. Minsan ay masaya, minsan malungkot, minsan rin kadiri. Heto ang listahan ng ilang nakakakadiring pangyayari na maari nating maranasan sa buhay.: Kadiri Moment No. 1: Laway Unang una sa listahan ng mga nakakadiring pangyayari sa ating buhay ay may kaugnayan sa laway. Marami kasing pagkakataon na tumatalsik ang laway ng isang tao. Minsan sa sobrang sarap ng usapan ay kahit may laman ang bibig ay nakakapagsalita tayo. Minsan rin naman alam naman ng mga kaharap natin na ngumunguya pa tayo ay tatanungin pa tayo. Kaya nga sabi "don't speak when your mouth is full" dapat din malaman nila na 'don't ask someone whose mouth is full' diba? Tapos magagalit kapag biglang may sumamang pagkain pagsalita mo. 

Nagkamali ka na ba? Yun tipong may inakala ka, mali pala. Nakakahiya! Case No. 1: Maling Tsikot Katulad noong nasa kolehiyo ako. Sa pagmamadali kong makauwi, paglabas ko ng gate ng unibersidad ko tumingin ako sa sasakyan na nakaparada sa tabi ng kalsada. Dahil doon parati tumitigil ang sasakyan ng tatay ko kapag sinusundo niya ako at kapareho ng kulay ng sasakyan niya ay inisip ko na agad na iyon nga ang sasakyan na dala niya. Agad akong lumapit at sinubukan kong buksan ang pinto. Tumingin ako sa nagmamaneho upang pabuksan ang lock ng pinto. Doon ko natitigan ang sasakyan. Hindi ko pala napansin na iba pala ang tint ng sasakyan na iyon pati na rin ang plate number! Kahiya talaga! Baka akalain nila part-time karnapper ako. Naka PE uniform pa naman ako. 

Naiinis ka ba sa tuwing mayroon magtatanong sa iyo kung bakit wala ka pa rin nobyo? Ilang taon ka na pero hanggang ngayon ay wala ka pa rin maipakilala sa pamilya mo. Para tumigil na sila sa pagtatanong tuwing may reunion kayo kung bakit wala ka pa rin nobyo o kung kailan ka mag-aasawa ( nobyo nga wala, asawa pa! Ano ba?! ) ay naiisip mo nang maghanap ng boyfriend-for-hire o isama ang isang kaibigan mong bakla na magpanggap na nobyo mo  matigil lang ang pangungulit nila. O ano kaya ay hindi ka na lang pumupunta sa mga family at high school reunion para hindi ka matanong kung nasaan ang inexistent boyfriend mo.

Mahirap na madaling masanay sa nakasanayan.  Minsan masyado tayong nagiging kumportable sa mga bagay bagay sa buhay natin na hindi na natin matanggap ang pagbabago. Nahihirapan na tayong mag-isip pang sumubok ng iba. Halimbawa, kapag nasanay na tayo sa ginagamit nating tatak ng mga binibili natin, minsan ang hirap kapag wala ang tatak na ito. 

Akma ba ang itsura mo sa edad mo? Sa ibang mga kultura ay ipinagbabawal ang pagtatanong ng edad sa mga babae. Hindi raw ito etikal. Kaya naalala ko nang nagkaroon ng Pilipina na ka-chat ang isang kaklase kong taga Timog Asya dati. Tinanong niya muna ako kung maari raw niyang itanong sa ka-chat niyang Pinay kung ilang taon na ito dahil sa kanila raw ay bawal ito.  Mahirap na basta na lang itanong ang edad ng isang tao lalo na sa babae na parang mas nakakatanda sa atin. Minsan parang nababastusan sila. Kaya mag-ingat. Huwag agad-agad magtatanong ng edad kung ayaw na masungitan. 

Bakit nga ba maraming Pilipino ang patay na patay pumunta sa US? Kamakailang nagpunta ako sa Embahada ng Estados Unidos para mag renew ng visa ko ay napansin kong marami pa rin ang nagaapply ng visa. Marami pa rin ang nais pumunta sa Amerika. Marami ang nagdadasal na mabigyan ng visa. Marami rin ang nag-apply para mag migrate na sa US. Mayroon din mga umiiyak sa tuwa dahil nabigyan sila ng visa sa US na aakalain mong nanalo sa sweepstakes. 

Kay sakit isipin na sa minamahal nating bayan ay kung sino pa ang dapat magprotekta sa mga tao ay siya pang kadalasang nagdudulot ng kasawian sa mga nilalang na katungkulan nilang ingatan. Nasaan ang hustisya? Paano ba ito makakamit? Mahal ko ang bayan ko, ngunit kalian magbabago ang mga taong may kapangyarihan? Kailan magagamot ang kanser na patuloy na sumisira sa ating lipunan at sa ating bansa? Darating pa kaya ang araw na maari kang maglakad sa kalsada sa gabi na ‘di kinakailangang matakot para sa iyong buhay? Kailan kaya darating ang panahon na hindi ka matatakot na makikita ng pulis o mga nagtatrapiko na pinapara ka dahil malamang ay kailangan mong ihanda ang bulsa mo?

        Bakit nga ba mahirap magsimulang magsulat? Hindi madaling magsulat. Lalo na kapag sa malikhaing pagsusulat ito. Minsan hindi mo alam kung ano pa ang maaari mong isulat na hindi pa naisulat ng iba. O ano pa ang puwede mong maisulat na hindi mo pa nailahad?

Hindi ko alam kung bakit pero isa sa mga bagay na hindi alam ng mga tao ay sensitibo ang pang-amoy ko. Very Active ang mga smell receptors ko kasi kahit may sipon ako ay hindi uso sa akin ang kawalan ng pang-amoy. Kadalasan ako ang unang nakakaamoy.  Ako: "Anong amoy yun?"  Kasama ko: "Anong amoy? Wala naman ah."  Ako: "Ayun oh. 'Di mo ba naaamoy?" Pagkalipas ng ilang segundo.  Kasama ko: "Ay, oo nga noh. Ambaho naman." Ako: "Sabi ko sa iyo eh."