Mga Kuwento ni Ian

I sa sa iniiwasang pag-usapan ang tungkol sa patay. Pero paano ba kapag may patay kami? Katulad ng maraming pamilyang Pilipino, marami kaming sinusunod na pamahiin kapag mayroon kaming patay. Noong college ako ay nagsulat ako tungkol sa mga pamahiin ng mga Pilipino sa patay. Marami tayong mga pamahiin dito sa Pilipinas. Nag-iiba, nadagdagan at nababawasan ang mga ito depende sa lugar o probinsya. Pero sa mga pamahiin natin, ang mga pamahiin sa patay na ata ang pinakamarami. 

Bakit nga ba binibigyan ng halaga ang first at last? Bakit hindi second, third, fourth, fifth, etc.? Sabi nga nila there's always a first time for everything. Nandoon pa raw kasi ang excitement. Nandoon pa ang kaba. Nandoon pa ang curiousity. Dahil hindi mo pa alam paano. Hindi mo pa alam anong mangyayari. Hindi mo pa alam anong mayroon. 

Bakit mas marami tayong gusto kaysa nakukuha o nagagawa? Ang weird natin.  Gustong kumain ng maayos na pagkain ayaw naman magluto.  Nagrereklamo sa luto ng iba pero hindi nag-aaral magluto. Sagana sa request sa nanay o sa kasama sa bahay ayaw naman tumulong o ano kaya magluto mag-isa. 

         Mainit na namang isyu ang darating na eleksyon dito sa Pinas. Dito sa Pilipinas kakaiba talaga ang eleksyon. Ang mga kumakandidato ay talagang resourceful at creative. 

Tanong nga ni William Shakespeare sa Romeo and Juliet , "What's in a name? That which we call a Rose by any other name would smell as sweet." Tama naman siya na ang bulaklak na tinatawag nating rose o rosas ay hindi magbabago ano man ang itawag. Sabagay may point siya, yun nga lang "sweet" ba talaga ang amoy ng rosas? Hindi ko alam kung ako lang, pero parang hindi naman "sweet ang dating sa akin ng amoy ng rosas. Iniisip ko nga, dala lang ba ito ng sipon na hindi na naalis o sadyang iba lang ang pang-amoy ko sa kanya? haha

Nagmula ako sa isang sarado Katolikong pamilya. Nakalakihan ko ang pagsunod sa mga Katolikong tradisyon. Noong bata pa ako ay naaalala ko na mas sagrado ang Mahal na Araw kaysa ngayon. Isa sa mga pinaniniwalaan ng pamilya ko ay ang pagbabawal ng paggagala kapag Mahal na Araw. Hindi tulad ng iba na sinasamantala ang Mahal na Araw para makapagbaksyon ng mahaba. Sabi na nga ba hindi ako puwedeng maging artista kasi requirement ata sa pagiging artista na magpunta sa beach lalo na sa Boracay kapag Mahal na Araw. hehe.

Mula sa mga Tagalog teleserye, napunta sa Mexican at ibang telenovelas galing sa Latin America, Chinovelas hanggang sa mga Koreanovelas, ang mga Pilipino (kasama ako diyan siyempre, hindi ko naman dinedeny) ay sadyang mahilig manood ng TV drama series.  Noong bata pa ako ay naaalala ko pa na habang pilit akong pinapatulog ng tanghali pagkatapos kumain ng tanghalian ay sumusuot sa tainga ko ang mga boses ng mga artista sa Valiente. Nakalakihan ko rin ang pagtuklas sa katotohanan sa pagkatao nila Mara Clara habang hindi pa nagpapasexy si ate Juday. Naging sikat rin ang series nila Keempee De Leon at Donna Cruz na Villa Quintana.  

Bakit hindi nagbabago ang pagbabago? Bakit pagbabago lang ang hindi nagbabago? Bakit sa pagbabago lang tayo nakakatiyak?

Katulad ng sinabi ko sa nakaraang entry ko, mahirap maging isang fan. Mahirap masyadong humanga sa isang artista o singer. Bawat henerasyon na ata ay may mga fanatic, iba iba lang ang level. Sa panahon ng mga nanay ko, ang isang tita ko sa sobrang pagka fanatic kay Edgar Mortiz ay hindi na nakahanap ng lalaking papasa sa kanyang standards. Paano naman lahat ng nanliligaw sa kanya noong araw ay ikinukumpara niya sa idol niya. Sa panahon ng mga pinsan ko, kasikatan naman nila Alvin Patrimonio, Jerry Codiñera, Aga Mulach, Richard Gomez, at marami pa.  Dinaanan ko na rin yan. Sa ngayon nga sila Daniel Padilla na ang sikat. Minsan parang hindi na ako makarelate. Hindi ko na kilala ang ibang artista. Pero natatawa na lang ako kasi minsan din akong naging ganoon. Paano nga ba maging fanatic?

Anong mga kalokohan ang nagawa mo dati sa ngalan ng 'pag-ibig' o matinding paghanga? Umiyak ka na ba ng bongga dahil sa unrequited love? Tipong lahat na ng love song tungkol sa pagiging broken hearted ay nakabisado mo kahit na 'di naging kayo? Kinanta mo ba yun "Mr. Kupido, ako nama'y tulungan mo. Bakit 'di panain ang kanyang damdamin nang ako ay mapansin..." ? (Kung hindi mo alam ang kantang iyon ay hindi tayo magka-henerasyon!) Pwede rin namang, "Kailan? Kailan mo ba mapapansin ang aking lihim? Kahit anong gawing lambing, 'di mo pinapansin..." (O ayan, kinover na iyan nila Juris & Chin dati pati na rin ni Xian Lim, kaya I'm sure alam mo na 'yan!)