Mga Kuwento ni Ian

Noong bata ako, isa sa mga panahon na inaabangan ko ay ang Pasko. Mahaba ang bakasyon habang malamig ang simoy ng hangin. Mayroon rin mga nagbibigay ng regalo at pera sa iyo. Ibang iba kaysa summer vacation. Bakasyon nga, pero mainit at matagal na walang natatanggap na allowance.  Marami rin kaming mga tradisyon sa pamilya kapag kapaskuhan. Kadalasan masaya ang lahat lalo na kapag Christmas Party at reunion.  Lumipas ang maraming taon ay malaki na ang pinagbago ng sitwasyon ko. Kung dati ay ako ang binibigyan ng regalo at pera, ako na ang inaabangan magbigay ng pera. Bukod dito ay kabi kabila rin ang mga kailangan gawin at puntahan kapag ganitong panahon. Noong buhay pa ang mga magulang ko, hindi kami napipirmi sa bahay kapag ganitong panahon. Nagsisimula ng ika-15 ng Disyembre ay nagsisimbang gabi kami hanggang bisperas ng Pasko. Pagdating ng Pasko ay magsisimba ulit bago mag reunion kasama ng kamag anak ng nanay ko.  Nakakatuwa rin kapag ganitong panahon noong bata ako....

Dahil Araw ng mga Patay ngayon at mahilig ang mga tao sa nakakatakot, naisip ko: paano kung isang araw ay binisita ka ni kamatayan at sabihin sa iyo na susunduin ka na niya pagkalipas ng 24 oras? Anong gagawin mo kung sinabi sa iyo na 1 araw na lang natitira sa buhay mo? Gagawin mo na ba ang mga bagay na matagal mo nang gustong gawin? O pag-iisipan mo pa lang ano ba ang mga ito? Ano ang gagawin mo upang masulit ang mga huling oras mo sa mundo? Sa lahat ng mga nais mo, ano sa mga ito ang mga uunahin mo? Kaya mo ba magawa lahat sa loob ng 24 na oras?  Kikitain mo na ba o kakausapin ang mga taong mahalaga sa iyo o ang mga taong mayroon kang hindi pa nasasabi?  Mayroon nang mga pelikula tungkol sa ganitong kwento. Sa "Life or Something Like It" (2002), kung saan si Angelina Jolie ang bida, ay nalaman niya na 7 araw na lang ang mayroon siya sa mundo. Nakaka distract ang blonde na buhok niya, pero doon sa pelikula ay noong nalaman niya na ilang araw na lang ang panahon niya para ma...

Dahil fan ako ng Back to the Future at The Big Bang Theory...isa pa, parati na lang ba na iba ang susulatan? Bakit hindi naman ang sarili? Haha. Kaya heto. Kung makakausap ko ang sarili ko noong 10 years old pa lang ko sa pamamagitan ng isang sulat... Dear Young Self, Kumusta ka na ngayon?  So makalipas ang ilang dekada ng buhay natin, heto ako nagsusulat para sa iyo. Ilang taon na rin mula nang nawala ka na sa kalendaryo, pero pasok pa rin naman ang edad mo sa bingo at kaya pang umakyat ng mataas na mga hagdan.  Natandaan mo yun 7th birthday mo? Tapos noong sumunod na taon ay wala na halos handa?naubos na kasi noong 7th birthday mo. Haha. Ngayon taon, huwag ka mag aalala kasi wala ulit.  Huwag ka rin mangarap na mag birthday sa McDonald's o Jollibee, hindi mangyayari iyon.  Isa pa, maaari naman kumain doon kahit hindi birthday. Ikaw na mismo ang tatanggi. Haha. Sa totoo lang mula ng 7th birthday mo, hindi ka na muling mag cecelebrate niyan. Dahil ikaw na mismo yun a...

Paano nga ba natin nalalaman na tapos na ang papel ng isang tao sa buhay natin? Paano ba natin malalaman na ang huling pagkikita natin ang pinaka huling beses na pala? Paano ba natin malalaman na tapos na tapos na talaga ang mga bagay?  Sabi nila kapag natapos na ang papel ng isang tao sa buhay natin ay tatanggalin siya sa buhay natin ni God. Kung baga sa isang kwento o palabas, na write off na ang karakter kasi wala na siyang ambag sa kwento. Minsan ang pagkawala ng isang karakter ay sa paglipat ng trabaho, tahanan, lugar, bansa, pero minsan rin sa pagkamatay.  Kung ano man ang pamamaraan ng pag write off sa karakter, isa lang ang malinaw dito: tapos na ang karakter. Hindi na siya magiging mahalagang bahagi ng mga susunod na kwento.  Minsan ay mga mga karakter na nag exit na, pero ginagawang guest sa mga ilang episode lalo na kung na-miss siya ng mga nanonood. Pero panandalian pa rin ito. At kung hindi ito sasadyain ng mga manunulat ay hindi papasok sa eksena ng bida ang...

Ilang beses ko na narinig na, sana Disney Princess na lang sila. Kaya nga bakit parang masaya maging isang katulad na lang nila?  Hindi nila kailangan mag trabaho para mabuhay. Princess nga eh.  Dahil parang wala silang mga responsibilidad. Mukha silang hindi stressed sa buhay. Mukha lang silang masaya buong araw. Yun ibang Disney princess, pagkagising pa lang maganda na hanggang sa pagtulog maganda pa rin. Hindi uso ang acne, period cramps, at kung ano ano pang sakit sa kanila.  Yun iba nakakausap pa ang mga hayop. Yun isa kumakanta lang, lumalapit na ang mga hayop sa kanya para tulungan siya sa mga gawain bahay.  Mayroon rin yun isa na fairy godmother. Yun isa may mga duwende na nagtatrabaho sa minahan para sa kanya. Yun isa may genie ang nobyo niya.  They lived happily ever after parati ang ending ng kwento nila.  Pero kung papililiin kaya ako, sinong Disney princess ang pipiliin ko, sino naman kaya? Pwede kaya na mixed? 

Tanong sa Inquirer, paano ba malalaman kung sumakses ang isang tao? Ano ba raw ang mga sign na sumakses niya? Career/Karir. Iniisip kasi natin na susi sa pag-unlad ang magandang trabaho, kasi malaki rin ang sweldo. Pero hindi lahat ng magandang pakinggan na trabaho ay maganda rin ang kondisyon. Kadalasan mukha lang maganda ang trabaho pero hindi natin alam kung ano ang pinagdadaanan ng isang tao para kumita lang ng pera. Mas malaking sweldo, mas malaki ang tax. Mas malaki ang tax, malaki ang mapupunta sa korupsyon. Mayroon iba na akala mo sila ang may-ari o boss kung makapag post tungkol sa trabaho. Sakses diba? Kumakain sa mga mamahalin resto . Ito ang pinaka madalas na post ng mga tao. Iyon bang kumakain sila sa mga mamahalin restaurant. Minsan wala naman sa mahal ng restaurant ang dapat na hinahabol ng mga tao, iyon totoong masarap. Akalain niyo ba na mayroon mga kainan na higit sampung beses ata ang halaga kung ihahambing sa ibang kainan. Pero, dahil sakses naman sila, wala lang ku...

Noong maka graduate na ako ng kolehiyo at masters, madalas ko naririnig ang tanong kapag may reunion o pinapakilala ka sa mga kamag-anak o kaibigan ng mga magulang mo, ang tanong sa iyo“bakit wala ka pa rin nobyo?”.   Minsan nakakainis na sagutin ang mga tanong nila kasi para bang kasalanan ko na hindi ako makasunod sa iba. Bakit ba? Pakialam niyo? Tapos susunod naman nilang sasabihin, “masyado kasing mataas ang standard mo”, “masyado ka kasing pihikan”, “dapat kasi parati kang lumabas at mag attend ng mge event”, “dapat kasi bawasan mo yan pag simangot mo”… lahat ako ang may kasalanan, ako ang sinisisi. Kapag sinasabi ko naman ang totoo na ayoko mag settle for less, ayokong basta pumasok lang sa relasyon na hindi ko naman talaga gusto, at ang pagiging single ay ang choice ko, hindi naman nila maintindihan. Minsan gusto ko na lang sila i-mute.  Pero makalipas ang maraming taon, habang nakikita lko ang mga ka-batch ko na malalaki na ang mga anak, pati na rin ang mga mas bata pa...

Para sa iba parang multo ang sweldo. Alam nilang dumarating pero hindi na nila nahahawakan. Dumadaan ang araw ng sweldo na hindi nila nararamdaman ang sweldo. May sweldo pala? Ano ba ang ibig sabihin ng sweldo? Para sa iba naman ubos na hindi pa dumarating. Kaka cash advance yan. Tumagal naman, kaya lang hindi sa kasalukuyan. Para sa iba ay parang Cinderella. Hanggang alas-12 lang ng gabi ang sweldo. Kinabukasan ay balik na ulit sa pagka-alipin ang peg. Hindi muling sinisikatan ng araw ang sweldo. Mayroon iba na mahigit sa isang araw naman ang buhay. Mga dalawa hanggang tatlong araw na sa kanila ang sweldo, sabay pasok ang mga gastos: sa pagkain, pamasahe/pang gas, kuryente, tubig, upa sa bahay/monthly due sa condo, bayarin sa credit card, atbp. Pagkatapos ng lahat ng mga iyon ay taghirap na ulit. Petsa de peligro na agad. Dati isang beses lang ang sweldo namin sa loob ng isang buwan. Buti na lang buhay pa ang mga magulang ko noon kaya nabubuhay ako kahit na maliit ang sweldo at tuwin...

Para saan ka ba gumigising sa araw araw? Tanong nga ng Nescafe, "para kanino ka bumabangon?" (hindi ito sponsored, promise!) Para sa pangarap? Para sa pamilya? Para sa mga bayarin? Para saan? Paano kung wala ka nang nakikitang dahilan upang gumising sa araw araw-araw?  Paano kung wala ka nang dahilan para bumangon?  Buti pa ang iba na nabigyan na ng karapatan mamahinga ng tahimik habang buhay. Hindi na nila kailangan bumangon araw araw. Hanggang ngayon willing volunteer pa rin ako kapag nangailangan nang magbawas ng tao sa mundo. Pero araw araw pa rin akong nagigising.  Dati bumabangon ako para sa mga magulang ko. Para sa kanila kaya ako may pangarap. Para sa kanila kaya ako nagsusumikap. Para maging proud sila. Para maging masaya sila. Para masuklian ang hirap nila sa pagpapalaki sa akin. Pero ngayon na wala na sila, wala na rin akong dahilan para bumangon sa araw araw. Wala na rin akong dahilan para mangarap. Sinusubukan ko naman, pero wala naman nangyayaring mabuti. Pa...